In die dagen was ik nog een kleine jongen.
Maar ik had de liefde van mijn leven ontdekt
de heuvels van Provence.
Een prachtige zomer die als in een droom was voorbijgegaan.
Maar de vakantie was voorbij.
Ik wist toen reeds dat ik het geen jaar zou uithouden...
om mijn geliefde heuvels terug te zien.
Ik moest een oplossing vinden.
Ik was tot alles bereid.
Elke dag opnieuw begon het simpele, mooie leven...
van Augustine en haar drie mannen.
Mijn vader Joseph, had zijn leven weer opgenomen als vroeger,
alsof het geluk van de grote vakantie niet had meegeteld.
Hij ging met ons naar school, wij gingen met hem naar school.
Dag meneer de onderwijzer.
Hoe was uw vakantie?
Van alle papa's, mocht enkel mijn vader de deur binnengaan.
De herfst...
komma...
met zijn rukwinden...
komma...
zijn lange zuchten...
In plaats van het dictee hoorde ik het tjirpen van de krekels.
zijn doorweekte paden...
Ik zag vijgenbomen en olijfbomen.
Ik was niet in de klas. Ik liep rond over mijn heuvels.
Punt.
Binnen.
Dat is hem.
U bent het. - Jij bent het.
Ben ik het?
Gelukwensen!
Opmerkelijk. Hoogst opmerkelijk.
Geen straf, maar een veel erger lot lag op mij te wachten.
Ik was uitgekozen om de kleuren van onze school te verdedigen...
tijdens de twijfelachtige wedstrijd om de studiebeurzen.
Als kampioen van de school had ik recht op een intensieve training.
Ik kende geen moment rust meer. - Cambrai, Douai, Dunkerque,Valenciennes...
Goed. Pas-de-Calais?
Hoofdstad: Arras. Belangrijke steden: Béthune, Boulogne.
Wij hebben een prettige vakantie gehad.
De prettige vakantie die wij gehad hebben.
De prettige vakantie...
die wij gehad hebben.
Gaat het, Marcel?
Maar, Augustine.
Het gebrek aan onderricht kan schadelijk zijn, niet het teveel.
Heb je geen hoofdpijn?
Mijn lieve Augustine verzorgde me als een zieke...
en maakte voor mij heerlijke dingen klaar.
Spijtig genoeg altijd voorafgegaan door een grote lepel levertraanolie.
Maar toen ik ook op donderdag naar school moest...
Het is donderdag, Marcel. - Wat?
Naar school op donderdag, die zalige vrije dag...
Ik voelde een woedeaanval opkomen waarvan Paul het slachtoffer werd.
Het is Paul!
Zelfs papa gaat op donderdag niet naar school.
De leraars losten elkaar af, zoals de politie die een verdachte verhoort.
Op een donderdagmorgen maakte ik een ommetje.
Mijn vader had me vaak genoeg gezegd dat God niet bestond.
Maar daar was ik niet zo zeker van.
Zeelui kennen de roep van de zee.
Ik had de lokroep van de heuvels gehoord.
Mijn lieve heuvels riepen mij.
Garlaban, Taoumé, Tête Rouge, ik groet u.
Papa? - Ja.
Ik moet je iets zeggen. - En ik aan jou.
Maar van mij is het zeer belangrijk.
Ik denk dat de stadslucht niet goed is voor mama.
Waar haal je dat?
Jij hebt zelf gezegd dat zij voor haar gezondheid goede lucht nodig heeft.
Dat is bij wijze van spreken. En dan?
Ik heb een idee.
Voor mama zou het beter zijn moest zij het hele jaar in de heuvels wonen.
En de school dan? - Dat kan geregeld worden.
Iedere morgen komen we naar Marseille en 's avonds keren we terug.
Wie zijn 'wij'? - Jij en ik.
Te voet? - Maar nee, met de fiets!
Welke fiets? - Oom Jules kan jou de zijne lenen.
Eén fiets voor twee? - Je kunt me toch op je stuur zetten.
En in de winter, als het donker is? - Ik draag wel een lantaarn.
Komaan, Marcel. Je ziet toch wel dat je idee geen steek houdt.
Jij was deze zomer toch ook gelukkig in de heuvels.
Natuurlijk. - Waarom wil je er dan niet teruggaan?
Ik was zeer gelukkig in de heuvels.
Wij waren allemaal zeer gelukkig in de heuvels.
Nietwaar, Augustine?
Precies daarom gaan we er allemaal met Kerstmis opnieuw heen.
Met Kerstmis?
We zullen daar de feestdagen doorbrengen. Heeft papa dit niet gezegd?
Marcel gaf me de kans niet.
Die vakantie is een idee van mama..
Ze heeft zodanig aangedrongen, dat ik maar toegegeven heb. Zoals gewoonlijk.
Dank je, mama.
Helemaal in het bont gekleed, konijnenbont natuurlijk, leek mijn moeder...
op die mooie Canadese schaatsters die op de kalender van de post staan.
Gaan we er heen, ook als het regent?
We maken ons klein, we stappen heel snel en lopen tussen de regendruppels door.
Misschien zal er wel sneeuw liggen.
Zoals aan de Noordpool.
Misschien zullen er ook beren zitten? - Dat denk ik niet
Zeef, trechter, pan, koffiemolen...
Kaasrasp. - Nee.
Kaasrasp, Marcel! Schuurborstel, kaarsen...
Ik moet plassen!
Hier is de kaasrasp.
Vooruit. Het gezelschap vertrekt!
Denk eraan, Augustine.
Op deze gronden mogen wij niet komen.
We moeten dus een omweg maken.
Hoeveel kilometer stappen is dat? - Zes.
Dat is wel veel. We zullen honger hebben.
We hebben een hele vakantie om uit te rusten. Voorwaarts, kameraden!
Geef die bundel maar aan mij, mama.
Ik moet plassen! - Weeral? Haast je wat.
Onder een bleek winterzonnetje, volgden we de weg van de grote vakantie.
December, die duistere wegenwerker...
had de wilde kruiden opgeruimd en de muren ontbloot.
Geen krekels, geen sprinkhanen...
Geen geluid, geen beweging.
Ik dacht aan Lili des Bellons.
Dat boerenjongetje was mijn vriend. Hij had me van alles geleerd over de heuvels.
Misschien kwam hij me wel tegemoet.
Marcel? Hé, collega!
Stond je me op te wachten?
Nee. Ik kwam Mond van de Flinters bezoeken, maar die is niet thuis.
Ik wachtte tot hij thuiskwam. - Ach zo.
Goede avond, iedereen.
Ik was gelukkig omdat ik wist dat hij loog.
Dag meneer Joseph.
Hij was me komen opwachten in die koude Kerstregen...
waarvan de glinsterende druppels aan zijn lange wimpers kleefden.
Hij stond daar reeds urenlang, mijn broertje uit de heuvels.
Mr. de onderwijzer. Nog steeds in vakantie? - Niet overdrijven.
Ik neem nooit vakantie.
Maar anderzijds, ik werk ook niet.
Geef die bundel maar aan mij.
We komen van Marseille. Je zag er geen steek.
Vuur is een verbranding.
De zuurstof uit de lucht maakt de verbranding mogelijk.
En het koolzuurgas, papa?
Die avond, Kerstavond, leerde ik een nieuwe emotie kennen.
De vlam in de haard flakkerde op...
en in de lichte rook zag ik een blauwe vogel met gouden hoofd opvliegen.
Ik heb er niets van begrepen.
Dat wil zeggen: hopelijk zijn we hier volgend jaar weer allemaal.
Wat is dat mooi.
Dat brengt geluk in het huis. Ik ben blij dat het hier gebeurt.
Vieren jullie thuis Kerstmis niet? - Nee.
Mijn vader zegt dat het een dag is als een andere.
Gaat hij niet naar de middernachtsmis? - Nee.
En zeker dit jaar niet, omdat het te droog is geweest.
Hij gaat niet meer naar de mis tot het regent.
Hij zegt dat God eens een lesje moet krijgen.
Vrolijk Kerstfeest!
Jullie zusje slaapt.
Ik had al wel gehoord van de 13 desserten.
Maar het is de eerste keer dat ik het zie. - Van mij ook.
Jullie mogen meer doen dan alleen maar kijken.
Een ogenblikje, gulzigaards!
Voor je ze opeet, moet je de namen van de desserten kunnen zeggen.
Is dit nu echt het moment... - Men moet nooit...
Een kans laten voorbijgaan om bij te leren.
Eerst de vier taarten.
Vijgen, amandelen, hazelnoten, rozijnen.
Dan appelen, peren, pruimen, noten. Dat maakt acht.
Mandarijn, watermeloen, witte nougat, zwarte nougat.
Er is er een tekort. - Het provencaalse kerstbrood, de Fougasse.
Vrolijk Kerstfeest! - Oom Jules!
We zijn blij dat je hier bent, maar we hadden jou niet verwacht.
Heb je Rose en de baby achtergelaten?
Van kindsbeen af heb ik nog nooit de middernachtsmis gemist, Joseph.
Dit jaar besloot ik om de mis hier bij te wonen, in de kerk La Treille...
en nadien naar hier te komen om met jullie de geboorte van Christus te vieren.
Het was een prachtige mis.
Er stond een reuzengrote stal...
de kerk was versierd met bloeiende rozemarijn...
en de kinderen zongen prachtige kerstliedjes uit de XIVe eeuw.
Spijtig dat je er niet bij was.
Ik zou alleen maar uit nieuwsgierigheid gekomen zijn.
Ik vind dat mensen die enkel voor het spektakel en de muziek naar de kerk gaan...
geen respect tonen voor het geloof van de anderen.
Mooi gezegd.
Hé jongens, kom eens vlug kijken.
Vlug, Marcel, kijk!
Bedankt, oom Jules!
Trouwens, Joseph...
of je nu gekomen bent of niet, jij was in de mis.
Hoe zou ik daar geweest zijn?
Jij was er met je hele familie...
omdat ik heel lang voor jullie gebeden heb.
En welke gunst heb je aan de Almachtige gevraagd?
De mooiste van allemaal.
Om Zijn aanwezigheid over jou te laten neerdalen...
en je het geloof te schenken.
Zoals je weet geloof ik niet dat de schepper van het heelal...
zich verwaardigt om zich in te laten met microben zoals wij.
Maar je gebed, beste Jules...
is een mooi voorbeeld van de vriendschap die je voor ons hebt.
Daar dank ik je voor.
Vrolijk Kerstfeest, beste Joseph.
Wanneer komen we hier terug, papa? - Met de volgende vakantie.
Wanneer is dat? - Met Pasen.
Hoeveel dagen is dat nog? - Dat is nog... Jij bent lastig.
Dit wordt een mooie oefening voor je studiebeursexamen.
Reken maar uit hoeveel dagen, minuten en seconden er nog zijn tot Pasen.
2.472 uren, 60 minuten in een uur...
Mijn liefde voor de heuvels won het van de wiskundige wreedheid.
103 dagen, 148.320 minuten en 8.899.200 seconden later...
waren we terug in ons verrukkelijk landhuis.
Oom Jules bleef trouw de traditie volgen.
Vrolijk Pasen, beste Joseph. - Vrolijk Pasen, beste Jules.
Dit is voor de lekkerbekken.
Wat is hij mooi!
Hier zijn de dagen terug van mooie vogels en mooie liefde.
Hela snotneus, waar ga jij heen? - Naar de heuvel.
En je aardrijkskunde?
Ik beloofde Lili om naar de valstrikken te gaan kijken.
Lili zal alleen moeten gaan. - Dat kan niet. Hij heeft haar op z'n benen.
Haar op zijn benen, en dan?
Zijn vader zei dat hij nu een man wordt en dat hij met hem moet helpen werken.
Ik heb jou ook nodig om te werken. Nu direct zelfs.
Mama heeft gevraagd om tijm te gaan plukken.
Je weet toch wel dat je binnen drie maanden examen hebt.
Binnen drie uren moet ik een hazenrug gemaakt hebben.
Hazenrug... Dat is...
Ik wist niet veel over de gebruiken en gewoontes van het zwakke geslacht.
Ik kende enkel mijn moeder en mijn tante.
Dat waren geen vrouwen, maar een moeder en een tante.
Welke weg loopt er naar Bellons?
Ben je verdwaald? - Ja.
Maar daarom moet je me niet tutoyeren.
Ik ben geen boerin.
Ik vond dat dit vreemde schepsel behoorlijk pretentieus was.
Daaruit besloot ik dat ze rijk was.
Naar welke kant moet ik gaan?
De weg naar rechts.
Nee, die is afgesloten met reusachtige spinnenwebben.
Daar kun je toch omheen lopen. - Dan moet ik door dat hoge gras stappen.
Ik heb daar een vreselijk dier gezien, lang en groen.
Ik wist dat het een hagedis was, maar omdat ze mij zo ergerde...
Dat was waarschijnlijk een slang. Dit is de slangenvallei. Ze voeden zich met ratten.
Er zijn hier veel ratten, dus veel slangen. - O God.
Een galante jongen laat een meisje niet achter op zo'n gevaarlijke plaats.
U mag me 2 of 3 keer tutoyeren als u de spinnen wegjaagt.
Daarom hoef ik u niet te tutoyeren. Komaan.
Wacht even.
Kom.
Dit is uw weg. In de bocht ziet u Bellons liggen.
Ik ben bang om nog eens verloren te lopen.
Ik geef u toelating om met mij mee te gaan.
Ik dacht aan de tijm, mijn taken, de vallen waarvan vossen en mieren zouden smullen.
Een andere keer misschien. Vandaag kan ik niet.
Toch bedankt.
Blijft u daar zitten? - Ik wacht tot iemand voorbijkomt.
Hier komt nooit iemand voorbij. - Dat is pech.
Als ik niet thuiskom verwittigt mijn moeder de boeren en de gendarmes...
maar ze zullen te laat komen. - Waarom te laat?
Omdat ik dood zal zijn.
De keel overgesneden, met overal bloed.
Zo'n dingen staan in de kranten.
Ik ben het zeker, want mijn vader werkt voor de krant Le Petit Marseillais.
Kom dan maar mee.
Mijn oom leest elke dag Le Petit Marseillais, voor de politiek.
Mijn vader houdt zich niet met politiek bezig. Hij is veel belangrijker.
Is hij de directeur? - Veel meer.
Hij verbetert de artikels van alle anderen.
Hij schrijft ook gedichten die in boeken gepubliceerd worden in Parijs.
Gedichten die rijmen, zoals Victor Hugo?
Precies. Ja, meneer.
Hoe heet uw vader? - Louis de Montmajour.
Hoe? - Louis de Montmajour.
Die naam stond niet in mijn boek.
Ik durfde het niet zeggen. Ik was onder de indruk van het feit dat zij van adel was.
Dat was dus waarom ik haar niet mocht tutoyeren.
Wat doet uw vader? - Hij is leraar.
Leraar in wat?
Van alles. Hij werkt in de school Chemin des Chartreux.
Een gemeenteschool. Hij is dus schoolmeester.
Dat is goed, maar niet zo goed als een professor.
Gaat uw vader soms op jacht?
Wat is dat? - Tijm. Ruik maar.
Wat afschuwelijk! - Wat?
Uw handen. Precies de handen van een bedelaar.
Dat is niet vuil, het is aarde.
Ik gaf u toestemming om me te tutoyeren. Waarom doet u dat dan niet?
Mensen van adel tutoyeert men nooit.
Het is omdat ik indruk maak op u. - Op mij? Helemaal niet.
Het is niet ik die indruk maak, het is mijn schoonheid.
Mijn naam is Isabelle.
Ik zeg het je en je zal het nooit meer vergeten.
En jij? - Ik heet Marcel.
Niet slecht.
Minder mooi dan Isabelle. Maar daar kan jij niks aan doen.
Kom je?
Mijn kindje, daar bent u eindelijk.
Ik ben zomaar verdwaald gelopen, stelt u zich voor.
Ik begon me net af te vragen of de boze wolf u niet had opgegeten.
Niet lachen, mama.
Ik was omringd door fluitende slangen.
Gelukkig heeft een jongeman mij gered en naar hier teruggebracht.
Zijn handen zijn wel vuil, maar hij is zeer moedig.
Hij heeft inderdaad vuile handen. Zeer vuil zelfs.
Dat is omdat ik tijm moest plukken voor mijn moeder.
Ik zou die jongen wel willen vragen om hier met u te komen spelen.
Maar ik moet zeker zijn dat hij geen gemene woorden gebruikt.
Ik ken wel enkele gemene woorden, maar die gebruik ik nooit.
Ik wist het wel. Dat moet je zo niet doen.
Hoe moet het dan?
Je moet mijn hand niet opheffen.
Je moet je hoofd buigen, alsof je me zou groeten. Herbegin maar.
Niet slecht.
Ik zal het je leren...
deze namiddag.
Je hebt nogal wat tijd nodig gehad. Ik wachtte op je voor de hazenrug.
Ik heb een meisje gevonden op een steen.
Was ze dood? - Nee, verloren gelopen.
Een gevaarlijke ontmoeting.
Hoe oud is ze?
Ze is zo groot als ik.
Waar woont ze?
In dat lange huis van Bellons. Ik heb haar moeder gezien. Prachtig.
Kijk eens aan.
En dat meisje?
Zeer mooi. Ze heeft ronde kuiten.
Heb je dat opgemerkt? - Bevalt ze je?
Zo en zo. Ze zegt U tegen haar moeder - Dan is het haar moeder niet.
Toch wel, want zij noemt haar mama.
En haar vader? - Die schrijft prachtige gedichten.
Hij is een edelman.
Hij heet Louis de Montmajour.
Louis de Montmajour. Inderdaad een krijgersnaam.
Die dichters leven in een droom en sterven uiteindelijk de hongersdood.
Niet allemaal.
De man van Lucienne, die liedjes schrijft voor het Alcazar...
die verdient behoorlijk wat geld.
Zijn liedjes staan vol vulgariteiten.
Ja, maar ze rijmen.
Jij hebt een rare opvatting over poëzie, Rose.
Laat ze maar lachen.
Ik luisterde niet naar hen, maar dacht aan die wonderbaarlijke Isabelle...
die me haar hand had laten kussen en die op me wachtte.
Bevalt het u? - Ja.
Maar het beste is dat u met twee handen tegelijk speelt, en met alle vingers.
Volgend jaar ga ik naar het conservatorium.
Hou je van muziek? - Dat weet ik niet.
Ga zitten.
Waar? - Aan mijn voeten.
Aan uw voeten? - Vooruit.
Plaats nu uw oor tegen de piano.
Ik keek naar haar kleine handen, die ontstaan gaven aan zo veel muziek.
En ik wist dat zij een fee was, die de sleutel had tot al mijn geheime kastelen.
Prinses! - Daar is mijn vader.
Ik groet u, prinses.
Papa, mag ik u voorstellen aan de jongen die...
Dit is de ridder die de adders opspoort en de spin terugstuurt waar ze thuishoort.
Het was een ringslang.
Knechten luidt de klok gezwind, ter ere van de held die redde mijn kind.
Mijn Louis!
Bereid voor de dichter zo bemind meteen een groenogige absint.
Moest u weten hoe mijn muze mij soms doet verlangen...
Sinds vier dagen zoek ik de woorden om een slecht rijm te vervangen.
Als een bruine vlek op een albasten beeld. Als een doorn die de rozen verveelt.
Stop!
Toch is het niet ver, het is hier. Fladderend rondom mijn lyre.
De dichter composeert. Het bezoek is afgelopen.
Kijk naar dit paar, kijk aandachtig. Kijk hen licht geven, is het niet prachtig.
Hé, collega.
Hoe staat het met de vallen?
Er is me iets vreemds overkomen. - Ik weet het, Paul heeft het verteld.
Wat heeft hij gezegd? - Dat je bij een meisje was.
Een halvegare die schrik heeft van spinnen.
Een halvegare? Je moest eens horen hoe ze piano speelt.
Aan een slinger draaien is niet moeilijk.
Op het dorpsfeest doe ik dat ook.
Welke slinger? Het is een echte piano. En ze speelt met al haar vingers.
Ondertussen hebben de vossen en de mieren goed kunnen smullen.
Misschien is het nog niet te laat. - De mieren hebben niet op jou gewacht.
Adieu!
Het was Paaszondag.
Ik wilde Isabelle begroeten toen zij uit de kerk kwam.
Haar vader is een dronkaard.
Over wie heb je het? - Dat weet je heel goed.
Wie heeft gezegd dat het een dronkaard is? - Mijn vader.
Hij heeft hem eens op handen en voeten door de straat zien lopen.
De waarheid is dat jouw vader een leugenaar is.
Ik wil niet voor leugenaar verweten worden, vooral niet door een Marseillais.
Als hij echt op handen en voeten rondliep, moet hij ernstig ziek geweest zijn.
Dat kan iedereen overkomen.
Denk je dat? Hij had al zijn Pernod uitgekotst.
Eigenaardige ziekte is dat.
Als je van de duivel spreekt. - Hij ziet er goed bevloeid uit.
Ik zweer gehoorzaamheid en trouw aan mijn koningin.
En ik ben bereid voor haar te sterven.
En voor haar ben ik bereid...
Om te sterven. - Om te sterven.
Goed, sta maar recht.
Welk spelletje is dit? - Ik ben de koningin, jij bent mijn ridder.
En dan? - Jij moet alles doen wat ik zeg.
Alles?
Alles.
De koningin wilde mijn kracht en mijn moed uittesten.
Ze verklaarde dat als ik dit monster durfde strelen...
Dan benoem ik je kapitein van de wachters. - Ik?
Ik stapte op het wilde dier af...
en rekende op het bekende magnetisme van de blik van de mens enerzijds...
en anderzijds op de stevigheid van de ketting.
Hij was meelijwekkend eenzaam en lief, Een bruut die overliep van liefde.
Hij zou me tot aan het einde van de wereld gevolgd zijn.
Ridder, ik ben tevreden over u.
Nadat ze mijn heldhaftigheid getest had...
begon ze mijn mannelijke stoerheid te vernederen.
Die namiddag was ik achtereenvolgens...
de trouwe zwarte slaaf, sleepdrager en waaierhouder...
Mond open. Ogen dicht.
...en ik eindigde als een woeste hond, het schuim op de lippen.
Brutus! Kom hier!
Rechtop zitten!
Geef!
Vooruit!
Liggen!
Ogen dicht.
Mond open.
En daarna liet ze hem op handen en voeten rondlopen.
Al blaffend. - Dat is wel een verrassend spelletje.
En dat nergens op lijkt.
Nooit van mijn leven deed een meisje mij op handen en voeten rondlopen.
Mij ook niet. Nog nooit van mijn leven.
Da's het spel van de ridder en de koningin. Dat is poëzie. Jullie begrijpen dat niet.
En die sprinkhaan? Is dat ook poëzie?
De sprinkhaan?
Ze zei hem: Ogen dicht, mond open...
en ze stopte een sprinkhaan in zijn mond. - Een levende.
En jij hebt hem opgegeten. - Nee.
Je hebt ze opgegeten! - Nee, ik heb ze weer uitgespuwd!
Dat is waar, ik heb het gezien.
Uitspuwen of opeten, ik vind dit soort spelletjes compleet idioot.
Het is meer dan duidelijk dat dit meisje jou voor een stommeling houdt.
Ik verbied je om nog bij die mensen te gaan. Begrepen?
Niet tegenspreken!
Als de meisjes je nu al sprinkhanen laten eten...
vraag ik me af wat ze je later zullen doen eten.
We hebben dat meisje en haar ouders in de mis gezien.
Ze is redelijk knap.
Maar ze ziet er verwaand en oneerlijk uit.
Zo'n drama is het nu ook weer niet.
Natuurlijk niet, maar Marcel is zo gevoelig.
Ik weet dat dit hem pijn zal doen.
Ik zal nooit toelaten dat mijn zoon paljas is voor de dochter van een drinkebroer.
Ik was wanhopig door de plotse vijandigheid van mijn familie.
Zij begrepen de kracht niet van dit unieke gevoel.
Ze hadden dat nooit ervaren, want er was maar één Isabelle...
en zij kenden haar niet.
Zeg je iets tegen mij?
Ik spreek niet tegen spionnen.
Ik spreek tot mijn hart. - Jij bent goed gek.
Wat is er?
Isabelle is beneden. Ga maar binnen.
Van kindsbeen af haatte ik die tirannie van beesten...
die het menselijk ras belachelijk maakte.
Marcel, er is hier een ramp bezig.
Vooreerst heb ik kou gevat.
Ik heb de hele nacht koorts gehad.
En nu ben ik ziek.
Ziek, begrijp je wel?
Dat is nog niet het ergste, dat heb ik al meer gehad.
Het ergste is...
Ruik jij niets?
Een afschuwelijke geur vulde in één slag mijn neusgaten.
Die vreselijke kat laat haar vuil achter in alle hoekjes.
En ik zal je eens het toppunt vertellen.
Het toppunt kende ik al, helaas...
Het toppunt was dat mijn koningin op de dag van onze liefdeseed...
gewoonweg diarree had.
En nu was ze op zoek naar kattenstront.
Isabelle Cassignol.
Ik vroeg me af wie die Isabelle Cassignol was.
Toen vond ik een enveloppe die gericht was aan M. Adolphe Cassignol,
proefdruklezer bij de Petit Marseillais, Quai du Canal, Marseille.
Ik begreep er niets meer van.
Nu komt het allerergste.
Mijn vader heeft ruzie gemaakt met de directeur van de Petit Marseillais,
een jaloerse idioot.
Deze namiddag moeten we terug naar Marseille. Het huis wordt verkocht.
Ik kom hier nooit meer terug.
Dat is wel jammer.
Is dat alles? Ik dacht dat je zou wenen.
Ik ook.
Ik weet dat ik verdriet zal hebben, wanneer de auto ons komt ophalen.
Je moet toch wel weten waarom.
Ja. Zijn dat jouw schoolboeken?
Ik zal een afscheidsstuk voor je spelen.
Ik hoop dat dit je wel zal doen wenen.
Wacht even, ik kom dadelijk terug.
Boven was mevrouw Cassignol aan het opruimen voor ze vertrokken.
Verdomde koffer! Telkens als ik op reis ga, glijdt die uit mijn handen.
Louis de Montmajour dat was Adolphe Cassignol,
die een valse naam had aangenomen, net als een ontsnapte gevangene.
Het marmer van de schouw was gespleten,
er ontbrak een wijzer op de klok,
het waardevol tapijt was slechts een grote vod,
en de koningin heette Isabelle Cassignol...
en ze had diarree.
Heb je iets nodig? - Nee, ik kom je gewoon opzoeken.
Mond van de Flinters heeft vanmorgen een hele troep trekvogels gezien.
Moest ik maar tijd hebben... - Ik zal wel tijd hebben.
Ik heb besloten daar niet meer heen te gaan. Ik heb het haar pas gezegd.
Hoe nam ze het op? - Ze heeft geweend.
Ik denk dat ze weggaat. - Dat is maar goed ook.
Ze behandelde je als een hond.
Denk jij dat je een hond bent? - Nee.
Een schop in haar gat, ja!
Vooruit, we gaan naar de valstrikken.
Heb je haar over je school verteld? - Ja.
Als ze van je houdt, zal ze je wel schrijven.
Ze is vertrokken.
Komaan, Marcel.
Niet onnozel doen, Marcel.
Meisjes, dat zijn toch maar mislukte jongens.
Dat is een rare opvatting.
Jij hebt het zelf gezegd over die nicht van papa die sigaretten rookt.
Mislukte jongen, wil dat zeggen...
Dat wil zeggen dat meisjes een fout van de natuur zijn.
Het bewijs is, dat ze voor een niets blozen en de hele tijd wenen.
Wij doen dat niet. En wij kunnen fluiten en spuwen.
Dat bewijst dat jullie echte jongens zijn.
Misschien ben je nu wat minder ongelukkig.
Ja, maar dat kun je niet zien.
Door deze historie zal je hier natuurlijk niet graag meer terugkomen in vakantie.
Nooit laat ik mijn heuvels in de steek voor een meisje.
We kunnen iedere zaterdag naar de heuvels gaan.
ledere zaterdag?
Misschien als de tram tot in La Treille rijdt...
Tegen die tijd hebben de jongens een snor.
Bekijk hen eens. Ze hebben er nog nooit zo gezond uitgezien.
En ik heb nog nooit met zo veel smaak kunnen eten.
Ik weet het wel, maar... - Ik vind dat Augustine gelijk heeft.
De stadslucht is vervuild.
Ongetwijfeld, maar wij hebben geen geld om een paardenkoets te kopen.
En te voet doen we er 4 uren over.
We zullen hier de zaterdagavond om 8 uur aankomen...
en de zondagnamiddag moeten we alweer vertrekken.
Waarom de maandagmorgen niet?
Ik moet om 8 uur stipt op school zijn. Dat weet je toch.
Ik heb een idee.
Het idee van Augustine was niet slecht.
Op de markt ontmoette ze vaak de vrouw van de schooldirecteur.
Dat was een grote, mooie vrouw die een gouden halsketting droeg.
Verlegen en beleefd groette mijn moeder haar discreet en vanop een afstand.
Omdat ze voor haar kinderen tot alles bereid was...
werd haar begroeting steeds uitbundiger,
ze kwam steeds een beetje dichterbij...
en raakte uiteindelijk de hand van mevrouw de directrice aan in een mand aardappelen.
De goedhartige dame raadde mijn moeder af om die knollen te kopen...
en nam haar mee naar een andere verkoopster.
Twee dagen later gingen ze samen naar de markt.
De volgende keer nodigde mevrouw de directrice mijn moeder uit...
om bij haar thuis een Engels brouwsel te komen drinken, dat men thee noemt.
Als kroon op haar werk, maakte Augustine gebruik van haar naaitalenten.
Joseph wist niets af van deze veroveringstocht.
Hij was zeer verbaasd toen hij op de dienstmededelingen...
een beslissing van de directeur las die betrekking had op hem.
In een plotse opwelling had die almachtige baas beslist...
dat mijn vader vanaf heden...
belast is met het toezicht op donderdagmorgen.
In ruil daarvoor moesten de zangleraar en de turnleraar...
het toezicht op zijn leerlingen overnemen...
de maandagmorgen.
Zo kunnen wij onze weekends in de heuvels doorbrengen.
Ja. Maar moet ik de directeur nu bedanken? - Nee.
Dat is toegeven dat hij de schoolagenda heeft aangepast voor één leraar.
Ik moet er iets op vinden. - Wees gerust, ik heb al iets bedacht.
Ik heb een mooi boeket aan mevrouw de directrice gestuurd.
Lijkt dit niet een beetje te vertrouwelijk?
Nee, ze heeft het zeer goed opgenomen.
Ze heeft zelfs gezegd dat ik een schatje was.
Heb je met haar gesproken? - Natuurlijk.
We gaan altijd samen naar de markt.
Ze noemt me zelfs Augustine.
Maar dan ben jij het die...
Kinderen...
uw moeder is een genie in intrige.
Zo kwam het dat wij iedere zaterdag naar de heuvels konden trekken.
Geloof me, Augustine,
in de toekomstige maatschappij worden alle kastelen omgevormd tot hospitaal...
alle muren worden afgebroken, en alle wegen zullen lijnrecht zijn.
Wil je een nieuwe revolutie beginnen?
Nee, je moet geen revolutie beginnen.
Het woord revolutie is slecht gekozen. Het betekent een totale ommekeer.
Met het gevolg dat wie aan de top staat helemaal naar beneden dondert...
later keren ze naar hun oorspronkelijke plaats terug en alles kan herbeginnen.
Ik hield van die sociaal-politieke uiteenzettingen van mijn vader...
en ik vroeg me af waarom de president van de republiek...
hem nooit bij zich had geroepen, al was het maar tijdens de vakantie.
In drie weken tijd zou hij de oplossing hebben verstrekt voor het menselijk geluk.
Meneer Joseph!
Bouzigue! Wat doe jij hier?
Ik? Ik doe mijn werk, meneer Joseph.
Ik ben kanaalpinner. Dank zij u, moet ik zeggen.
U hebt zo aangedrongen opdat ik een diploma zou halen
En nu ben ik pinner.
Pinner? Wat moet je dan pinnen?
Nu zal ik u eens iets leren.
Dat wil zeggen dat ik het kanaal bewaak.
Met een pin?
Nee. Met deze sleutel en dit zwarte boekje.
Met de sleutel draai ik de sluizen open en dicht.
Ik controleer de waterstand.
Als ik een barst in de oever zie...
of een brugje dat er wat gammel uitziet,
schrijf ik dat in mijn boekje, en 's avonds maak ik een verslag.
Dat ziet er nog niet te vermoeiend uit.
Nee, het is geen dwangarbeid.
En bovendien,
braaf als ik ben, wie zou mij tot dwangarbeid willen veroordelen?
Ik heb nooit iets geweld aangedaan. - Uitgezonderd de spelling.
Ik heb vooruitgang gemaakt, ik moet mijn processen verbalen goed invullen..
Verbaal.
Niet muggenziften, meneer Joseph.
Ik zie dat de familie uitgebreid is.
Mevrouw Joseph is nog niet veel dikker geworden,
maar ze is nog altijd even charmant.
Waar gaan jullie heen, zo helemaal bepakt en beladen?
We gaan naar ons huis op het platteland.
Bent u rijk geworden?
Niet helemaal dat, maar...
Geef mij maar wat pakken, ik ga met u mee.
U bent zeer vriendelijk, maar we moeten nog ver gaan.
U gaat toch niet tot aan Camoins?
Verder zelfs. - Tot in La Treille?
We gaan naar Bellons. - Waar bent u uit de tram gestapt?
Bij La Barasse. - Lieve hemel!
Dat is minstens acht kilometer te voet. - Negen.
Doet u dat vaak? - Bijna iedere zaterdag.
Lieve hemel!
Het is wel wat ver, maar eens we er zijn hebben we geen spijt van de inspanning.
Ik heb spijt van iedere inspanning.
Ik heb een idee.
Vandaag zult u geen negen kilometer stappen.
Kom met mij mee. We zullen de kanaaloever volgen.
Die loopt in een rechte lijn door al deze domeinen.
Binnen een half uur zijn we in La Treille. Volg me maar.
Bouzigue, ben je wel zeker dat dit wettelijk is?
Wat doen we dan verkeerd?
Ik heb mijn leraar ontmoet...
en ik wil hem tonen waar ik werk.
Als je bazen dit te horen krijgen kan het je duur te staan komen.
Als er een probleem zou zijn zal ik dat wel oplossen.
Mijn zus is 'getrouwd'...
als u begrijpt wat ik bedoel...
met de Provinciaal Afgevaardigde.
En door haar werd Bistagne benoemd tot onderdirecteur van het kanaal.
En als Bistagne mij één iets zou durven verwijten,
slaat ze hem verrot met haar hoofdkussen.
Vooruit, daar gaan we dan.
Dit is nu mijn kanaal.
Zo lijkt het op niet veel...
maar dank zij het kanaal kan men in Marseille salade spoelen en voeten wassen.
Het is heel mooi.
Dit brugje heb ik laten herstellen met onderwatercement.
En toch zie ik een spleet.
Waar? - Hier.
Dit is geen onderwatercement. En er zit veel te veel zand in.
Wat? Bent u dat zeker? - Heel zeker.
Mijn vader werkte in de bouwnijverheid en ik ken er een en ander van.
Als je deze barst niet dichtmaakt, is ze binnen een maand 3 vingers breed.
Ik zal daar een verslag van maken.
De aannemer die dit gedaan heeft zal er van lusten.
Hartelijk bedankt, meneer Joseph. - Graag gedaan.
U hebt ons een grote dienst bewezen. - Mijn God.
Daar heb je de kastelen.
Dezelfde sleutel voor alle deuren.
Dat is wel gemakkelijk.
Dit is het kasteel van een edelman, een graaf.
Hij zou wel eens kunnen boos worden als hij ons op zijn domein betrapt.
Ik hou niet zo van de adel.
Over hem wordt alleen maar goed verteld.
Wellicht omdat men hem niet kent.
Hij zal wel wat handlangers in dienst hebben.
Handlangers, nee.
Maar wel een bewaker.
Een soort reus. Ik heb hem een paar keer ontmoet...
maar hij sprak niet met me. Goeiemorgen, goeieavond en dat was het.
Dat is het kasteel van de notaris.
Het is altijd gesloten, behalve in augustus.
Er is enkel een boer die de boomgaard onderhoudt.
Dat daar is het grootste en het mooiste kasteel.
De eigenaar woont in Parijs. Ook een edelman, een baron denk ik.
Hier komt nooit iemand, behalve de bewaker.
Is die bewaker een vriend van je?
Niet echt. Hij was vroeger adjudant. Hij is altijd zo dronken als een Zwitser.
Hij heeft een stijf been.
Moest hij u zien, maar dat zou heel uitzonderlijk zijn...
dan stapt u gewoon flink door.
Hij zou u onmogelijk kunnen inhalen, zelfs niet met zijn hond.
Heeft hij een hond?
Ja, een enorm beest. Maar...
hij is minstens 20 jaar oud en kan nog met moeite bewegen.
Zijn naam is Mastoc.
Ik verzeker u dat er niet het minste gevaar is.
De weg is vrij. Komaan.
Maar buk u toch maar.
En nu komt de verrassing.
Het kruispunt van Quatre Saisons!
Mijn God, dit is niet mogelijk!
We hebben in 24 minuten een weg afgelegd waar we doorgaans 2u45 over doen.
Ik zei het toch, deze sleutel is sneller dan een automobiel!
Nu gaan we een goed glas drinken.
Het spijt me, maar... - Komaan meneer Joseph, ik betaal.
Hebt u soms wat Vichywater? - Als u dat wil. Er ligt er in de kelder.
Hebt u pijn aan uw lever?
Ik meng witte wijn altijd met dit gezond water dat de apotheker verkoopt.
Dat geeft een soort champagne met een aangename smaak.
Deze keer ben ik helemaal niet moe.
Moesten wij het iedere zaterdag zo kunnen doen...
Wel, mevrouw Joseph...
sta mij toe u een geschenk te geven.
Alstublieft mevrouw. Dit krijgt u van me. - Wat moeten we daarmee doen?
Om twee uren uit te sparen op de heenreis en op de terugreis.
Neem hem maar, ik heb er nog een.
Nee, dat is onmogelijk. - Waarom?
Omdat ik ook staatsambtenaar ben.
Ik zie het gezicht van de schoolinspecteur al voor me...
als men hem komt vertellen dat één van zijn onderwijzers...
gewapend met een valse sleutel, over andermans domein wandelt.
Die sleutel is niet vals. Het is een sleutel van de administratie.
Reden te meer dat je hem niet mag weggeven.
Niemand zal u ooit iets zeggen. U zag toch hoe vlot het verliep.
Ik heb principes.
Principes!
Welke principes hebt u dan, meneer Joseph?
Ik zou me schamen om stiekem op andermans domein te komen...
gewoon voor mijn eigen voordeel.
Dat past niet voor een onderwijzer die zijn leerlingen moraal aanleert.
Wat zouden ze denken moesten ze me als een boef door het struikgewas zien sluipen?
Dat je een kortere weg neemt.
Hij heeft gelijk!
Ik ken veel mensen die niet zouden aarzelen.
Twee uren op zaterdag, twee uren op maandag. Dat is vier uren gewonnen.
Ik wil liever vier uur langer stappen en mijn zelfrespect behouden.
Ik weet de oplossing. Ik geef u mijn pet van het kanaal.
Een pet van het kanaal op het hoofd van een onderwijzer!
Weet je dat dat in correctioneel kan eindigen!
Spijtig dat je de kinderen laat stappen alsof ze in het Vreemdelingenlegioen zijn.
Beladen als pakezels, en met beentjes als spaghetti.
En mevrouw Joseph, die ook niet van de stevigste is.
Maar vooral...
het is vooral spijtig voor het kanaal.
Wat wil je daarmee zeggen? - Hoezo?
Beseft u dan niet wat u me zei over het onderwatercement?
Dat is juist, Joseph, je beseft dat niet.
Hij beseft het niet.
Weet u niet dat die oneerlijke aannemer ons 2.000 frank zal moeten terugbetalen?
Misschien wel 2.500 frank, want ik zal dat verslag schrijven.
Wij hebben hem betrapt. En dank zij wie?
Denk je dat mijn geheime, gratis medewerking betaald zou worden met een vrije doorgang?
Tien keer, honderd keer, duizend keer!
Als u mij elke maandag een kort verslag geeft...
dan kopieer ik dat, met toevoeging van enkele spellingsfouten natuurlijk...
en stuur het door aan mijn bazen.
Daarmee zou u mij in een zeer gunstige positie brengen.
U een beetje, mijn zus een beetje, en binnen een jaar ben ik sectiehoofd.
Vanzelfsprekend.
Goed nadenken voor je weigert, Joseph.
Dat ben ik aan het doen - We besparen ook op de kinderschoenen.
Kinderschoenen! Wat je zegt!
Als ik de gemeenschap een dienst kan bewijzen, zelfs op een ongewone manier...
en als ik jou kan helpen...
Mij helpen? Dit kan heel mijn carrière veranderen.
Daar ben ik niet zeker van, maar ik zal erover nadenken.
Ik weet nog niet of ik hem zal gebruiken. Dat zien we nog wel.
De gelegenheid om de toversleutel te gebruiken, deed zich maandagmorgen voor,
toen we naar de stad moesten terugkeren.
Heb je gezien hoe laat het is? We moeten voortmaken.
Je bent de sleutel vergeten, Joseph.
Nee, niet vandaag.
Maar papa...
Ik heb nee gezegd!
We moeten vandaag geen risico nemen.
We moeten niet veel dragen...
en afdalen is gemakkelijker dan klimmen.
De volgende zaterdag stonden we bij de eerste deur.
Mijn vader was in het reine met zichzelf. Hij was immers niet op verboden terrein...
om de lange weg in te korten, maar om het kanaal van de ondergang te redden...
en Marseille voor watergebrek te behoeden.
Toch was hij op zijn hoede voor de bewakers.
Daarom stelde hij me aan als verkenner.
De muur van het laatste kasteel leek plots op een oninneembaar fort.
De hand van Augustine beefde in de mijne.
Achter de muur bevond zich de dronken bewaker...
En zijn hond.
Bouzigue zei dat het een enorm beest was.
Kijk eens hier, papa. - Een aardappelmes?
Voor de bewaker.
Als hij je komt wurgen, sluip ik achter hem en dood ik hem in zijn achterwerk.
Dat is zeer moedig, maar je bent nog wat te klein. Geef het mij maar.
Jij bent groot, steek hem maar in zijn oog.
Bevend staken we het domein over.
Gelukkig zagen we noch mens, noch dier.
De sleutel veranderde ons hele leven.
In één klap groeide Paul als een duivel die uit zijn doos springt.
Augustine kreeg een mooi kleurtje.
En ik dacht niet meer aan mijn examen, dat nochtans vervaarlijk dichtbij kwam.
Wat Joseph betreft...
Dit goed humeur duurde de hele week, tot de zaterdagmorgen...
Vanaf het moment dat hij uit bed kwam raapte hij zijn moed samen...
om de wet te overtreden.
Niet bang zijn, ga maar verder.
Dag meneer. - Goeiedag. Ik verwachtte u al.
Heb ik de eer om met de eigenaar van dit kasteel te spreken?
Inderdaad, meneer.
Laat mij u dan uitleggen... - Dat is niet nodig, meneer.
Sinds een tijdje, en ondanks al uw inspanningen om u te verbergen...
heb ik uw manoeuvres gevolgd om mijn domein over te steken.
Het is zo dat één van mijn vrienden, de kanaalpinner...
Ik weet het. Ik heb hem deze morgen bij mij geroepen, die...
Boutique? - Bouzigue.
Hij is een oud leerling van me. Ik ben onderwijzer...
Ik weet het, die Boutique heeft me alles verteld.
Het huis in de heuvels, de tramlijn te kort, de weg te lang...
de kinderen en de pakken.
Dat dametje lijkt me inderdaad zwaar beladen.
Staat u mij toe?
Vladimir? - Da?
Neem de pakken van de kinderen.
Geef. Geef. En jij, geef.
En nu, klim.
Mag ik, papa?
Laat mij u niet meer ophouden.
Ik weet niet hoe u te danken, meneer. Ik ben echt ontroerd.
Ik zie het. Uw eerlijkheid raakt me.
Wat ik u aanbied is niet zo belangrijk.
Ik geef u toestemming om heel voorzichtig over mijn domein te lopen, dat is alles.
Daarmee is geen mirakel gebeurd.
Hoe heet dat kleine meisje? - Germaine.
Dag Germaine.
Ik vergeet mijn litteken nogal eens.
De laatste sabelslag van een ulaan in de Elzas, 35 jaar geleden.
Dit kind is nog wat te klein om de militaire verdiensten te waarderen.
Zeg haar dat een kat mij gekrabd heeft.
Dat zal haar meteen leren om voorzichtig te zijn.
In het vervolg belt u gewoon aan de poort en stapt u over de hoofdweg van het domein.
Die weg is veel korter.
Vanaf deze gedenkwaardige dag...
werd de doortocht van het eerste kasteel ons zaterdags feest.
Weet u hoe deze rozen heten, lieve mevrouw?
De rozen van de koning.
Deze soort heb ik zelf ontworpen.
Mag ik ze u aanbieden?
Onze republikeinse familie werd door die rozen van de koning in adelstand verheven.
Stoppen!
Waar gaan jullie heen?
Niet bang zijn, ik doe maar alsof, omdat de bazen toekijken.
Ik hoop dat die ouwe snel doodgaat. Volgens de dokter duurt het niet lang meer.
Toen mij uw boekje! Hij wil dat ik uw papieren vraag.
Mijn naam is... - U heet Esmenard Victor!
82, rue de la République.
Nu loopt u vlug weg, zodat het een goed effect geeft.
De volgende keer zullen er geweerschoten vallen!
Ga de volgende keer langs de andere kant, naast de tomaten.
Maar het laatste kasteel was er nog, dat met de bewaker en zijn hond.
Je bent dood van schrik, Augustine. - Ja.
Die bewaker zal ons al vaak gezien hebben. Het kan hem niet schelen.
Ik ben bang, Joseph.
Stom misschien, maar ik ben bang.
Waarom zou hij achter ons aan zitten, met zijn stijf been en zijn zieke hond?
Ik smeek je, Joseph.
Het zijn de zenuwen. Het zal wel overgaan.
Het zijn gewoon zenuwen.
Ziezo, het is voorbij. Laten we gaan.
We stapten door en alles verliep zeer goed.
Juni werd een maand zonder heuvels.
Het leek of er hoge muren om me heen stonden...
en die lange gevangenisgang werd afgesloten...
door een zware ijzeren deur.
De deur van de studiebeurzen.
Ik begrijp er zelf niets van. - Het examen is gewoonweg te gemakkelijk.
Ben ik geslaagd, alstublieft?
Het is duidelijk dat degene die de vragen opstelt, nooit met kinderen spreekt.
We kunnen duidelijk de sluwheid en de listen van de leraars aan de kaak stellen.
Gefeliciteerd omdat je er niets van begrepen hebt.
Ben ik nu geslaagd? - Natuurlijk ben je geslaagd.
Dat zou er nog maar aan ontbreken. - Geslaagd en geslaagd is twee...
Ik had overal in uitgeblonken...
maar was vastgelopen op de samenstelling van de jury.
Die was zo oneerlijk gebeurd, dat ik slechts tweede werd gerangschikt.
Ik had natuurlijk liever gehad dat je als eerste was geëindigd...
maar je hebt je beurs en je kunt naar het Lyceum gaan. Dat is het voornaamste.
Goed gedaan, Marcel.
Hij was zo trots, het leraartje dat zelf nooit in het Lyceum was geweest.
Maar plots kreeg hij een geheimzinnige ziekte.
A, B, C, D.
Tot zover mijn complete kennis...
die ik mijn hele leven lang aan anderen zal aanleren.
Op een dag zul je je misschien schamen voor mij.
Ik heb schrik om je te verliezen, snotneus. - Waarom zeg je dat? Ik ben hier toch.
Nu ben je er nog wel, maar...
als die professoren van jou een geleerde man zullen gemaakt hebben...
Dan kom ik alles wat ik weet aan jou aanleren.
De grote vakantie was begonnen.
Ga maar gerust, er is geen gevaar!
De familie Esmenard is op doortocht en groet u vriendelijk!
Ik heb een voorgevoel, Joseph. - Ik ook.
Ik had het voorgevoel dat wij een prachtige vakantie zouden beleven.
Vlug, de bewaker is er niet.
Weet jij veel. Hij heeft zich misschien verborgen en is ons aan het bespieden.
Jij hebt een ziekelijke verbeelding.
Om je zenuwen te kalmeren, zullen we indiaantje spelen.
We kwamen bij de laatste deur...
de toverdeur die toegang gaf tot de grote vakantie.
Wat nu met je voorgevoel?
Maak vlug open, ik smeek het je.
Maak je niet druk, je weet toch dat het bijna voorbij is.
Ze hebben een ketting en een hangslot geplaatst.
Ik wist het.
Mijn God, we zitten hier gevangen.
We kunnen de ketting weghalen.
Hoe durf je! Dat is huisvredebreuk.
Huisvredebreuk hé.
Dat kan je drie maanden gevangenis opleveren.
Stil, Mastoc.
Wat doen jullie hier?
Wie gaf jullie toestemming om op het domein van de baron te komen?
Werden jullie uitgenodigd? Zijn jullie familie?
Wat is uw naam? - Esmenard Victor.
Zwijg, dit is niet het moment om grapjes te maken.
Die is goed opgevoed, hij heeft al een valse naam.
Bent u onderwijzer?
Dat is het toppunt!
Een onderwijzer die stiekem in andermans domein binnendringt.
Een onderwijzer...
Misschien is dat ook niet waar. Als de zoon een valse naam opgeeft...
kan de vader wel een valse identiteitskaart tonen.
Meneer, het enige wat wij wilden is een kortere weg nemen.
Dat begint met een kortere weg en eindigt met het zilverwerk.
Kijk eens hoe wij beladen zijn, hoe moe mijn vrouw en kinderen zijn.
Hou maar op met uitleggen, papa. Je ziet toch dat hij het niet wil begrijpen.
Ga maar weg. Ga bij je broer staan. - Blijf waar je bent. Moge dit een les zijn.
Stil, Mastoc.
Hebt u die sleutel gemaakt? - Nee.
Dit is een sleutel van de administratie. U hebt hem gestolen.
Wees maar zeker van niet.
Wat dan? - Ik heb hem gevonden.
U hebt hem gevonden en wist meteen dat hij de deuren langs het kanaal opende.
Van wie hebt u die gekregen?
Van wie? - Dat kan ik niet zeggen.
Ik zeg u dat het een gewetenloze ambtenaar is.
Ik heb hem vaak zien vijgen stelen! - U vergist zich. Hij is heel eerlijk.
Het bewijs is dat hij u een sleutel gaf die aan de openbare dienst toebehoort.
Dat deed hij voor het welzijn van het kanaal.
Stil, Mastoc!
Ik ken veel van cement en metselwerk waardoor ik...
Hier, kijk maar in dit boekje.
Beweert u hier als expert te zijn? - In zekere mate.
En zijn dit ook experten?
Ik heb nog nooit zo'n jonge experten gezien.
Dat boekje zal een prachtig bewijs vormen.
U hebt het recht niet! - Ik heb alle rechten. Open al uw pakken!
Dat zijn onze persoonlijke spullen.
Weigert u? Pas maar goed op.
Ik ben beëdigd bewaker.
Het lijkt of u een kruidenierszaak beroofd hebt.
Is die geladen? - Nee.
Gelukkig maar voor u.
Hij is proper. Weeral gelukkig voor u.
Met een proppenschieter als dit kun je gemakkelijk een patrijs missen...
maar je kunt er wel een bewaker mee vermoorden.
Een bewaker die niet op zijn hoede is.
Raap maar alles bijeen en keer terug vanwaar u gekomen bent.
Ik ga mijn proces-verbaal opmaken.
Ik wist niet dat je zo goed betaald wordt in het onderwijs.
Als men u ontslaat is het uw schuld, ik kan daar niets aan doen.
Kom, Mastoc.
Goed gespeeld, maar dat lukt niet. Komaan.
Wat staat een mens zwak, als hij in het ongelijk is.
Dit is toch het einde van de wereld niet, Joseph.
Zolang ik onderwijzer blijf zijn we nog met vakantie...
maar als ik binnen 8 dagen ontslagen word, dan ben ik werkloos.
De naakte dame is kapot.
Hij heeft de sleutel gehouden!
Dit was de eerste keer dat ik een dief aan het werk zag...
en die misdadiger was mijn vader.
Nu ik toch beschuldigd word...
Laat ons toch zo beleefd zijn om ze achter ons te sluiten.
We moesten een enorme omweg maken.
Het was schemerdonker toen we bij het huis aankwamen.
Je overdrijft, Joseph.
Voor zoiets gaan ze je toch niet onthoofden.
Absoluut niet.
Jij kent de inspecteur niet. Hij zal een rapport aan het schoolhoofd overmaken...
en die zal waarschijnlijk de klacht nietig verklaren.
Dan hoef je je toch geen zorgen te maken.
Misschien niet, maar...
het is zeker een reden om een blaam uit te spreken over een onderwijzer.
En voor mij...
staat een blaam gelijk aan ontslag.
Ik zal zelf ontslag nemen, Augustine.
Hoezo? En je pensioen opgeven?
Waarvan gaan wij dan leven?
Ik weet het niet, ik zal erover nadenken.
Je kan onafhankelijk leraar worden.
Privé lessen geven. - Nee.
Ik ga spreken met Raspagnetto.
Raspagnetto de aardappelverkoper?
We hebben samen op school gezeten.
Hij zei me eens: Jij bent zeer sterk in rekenen...
Mijn zaak is zo gegroeid dat ik een man als jij goed kan gebruiken.
Als ik hem de zaak uitleg, zal hij me niet minachten.
Op vrienden kun je niet altijd rekenen.
Ik weet het, maar...
Raspagnetto is me veel schuldig.
Ik heb hem de antwoorden ingefluisterd op de eindexamens. En...
Ik heb het je nooit gezegd, maar...
Ik heb aandelen gekocht van de spoorweg.
Voor 780 frank.
Ik heb ze in de grote atlas verborgen.
Dit is niet mogelijk.
Hield jij dingen geheim voor mij?
Het was voor een geval van nood. Ik deed het met goede bedoelingen.
Je moet je niet excuseren.
Ik heb net hetzelfde gedaan.
Maar ik heb maar voor 210 frank.
Dat is alles wat ik kon sparen van hetgeen je me iedere morgen geeft.
Papa 780 frank, mama 210, dat is samen 990 frank.
Ik had nog 7 frank in mijn spaarpot...
en hoewel hij het nooit gezegd had moest Paul minstens vier frank hebben.
Samen was dat dus 1.001 frank.
Ik was onmiddellijk gerustgesteld, en het zandmannetje deed zijn werk.
Kom toch binnen.
Een meneer wil u spreken.
Laat hem maar binnen. - Hier is hij.
Nee maar, Joseph! Wat een verrassing!
Ik dacht dat je met vakantie was.
Rose zit in de Roussillon met de kleine Pierre.
Ik vrees dat hij het accent zal leren.
Ik ben gekomen om u nieuws aan te kondigen...
Ik weet uw nieuws al.
Hoezo?
Ik heb de lijst gezien die door de directeur getekend was.
Hartelijke gelukwensen. - Dit is een misverstand, ik...
Geen valse bescheidenheid, hé.
Het is uitzonderlijk om op uw leeftijd een academische titel te krijgen. Bravo.
Wat is een mens zwak als hij ongelijk heeft.
Dit is een tragedie.
Een gendarme uit Aubagne is vermoord door een brave boer...
omdat hij een proces-verbaal wilde opmaken.
Een proces-verbaal, dat is een schandaal en een onheil.
Die bewaker heeft al iedereen problemen bezorgd.
Hij heeft me aangegeven omdat ik vier lijsters in mijn bolhoed verborg.
Vier frank boete moest ik betalen.
En? - Minuutje.
Laat mij eerst mijn keelgat natmaken.
Ik heb de bewaker gezien. Hij was zijn proces-verbaal aan het schrijven.
Ik vroeg om dat niet te doen en hij zei: Deze kans laat ik niet voorbijgaan.
Ik vraag hem waarom.
Hij zegt: onderwijzers die hebben altijd vakantie.
Ik zeg hem dat jouw vader die steenpatrijzen heeft geschoten.
Hij zegt: Dat kan me niets schelen.
Toen zei ik hem... - Wat heb je toen gezegd?
Toen heb ik niets meer gezegd.
Hij schreef verder aan zijn proces-verbaal en ik zag goed hoe hij daarvan genoot.
Die bewaker...
als hij ooit in onze heuvels durft komen, zal hij er niet goed van zijn.
Hij heeft nogal wat geweerschoten tegoed!
Men kan geen ambtenaar ontslaan die een academische titel behaalde.
Toch wel.
Een ambtenaar die een blaam krijgt kan men van de bevorderingslijst schrappen.
Jij zou kweker moeten worden. - Dat is een idee.
Als papa toch van beroep moet veranderen. - Maar dat beroep zou ik niet kunnen.
Je moet geen specialist zijn, het groeit helemaal vanzelf.
Kijk naar deze kikkererwt...
heeft geen water nodig, geen mest, zelfs geen aarde.
En de gehaaste boon. - Gehaast?
Die groeit zeer snel.
Je maakt een gaatje in de grond...
je stopt daar de boon in, wat aarde erover...
en dan moet je vlug lopen, anders haalt hij je in.
Dat is natuurlijk wat overdreven, ik wil maar zeggen dat hij vlug groeit.
Ik ga wat slapen.
En Bouzigue? - Die was niet thuis.
Wil je niets eten? - Nee, niets.
Meneer Joseph!
Bouzigue!
Hier, voor u. - Mijn boekje.
Heeft de bewaker het je gegeven?
Niet gegeven. Dat kunnen we niet zeggen.
Van zodra ik vanmorgen uw briefje had gelezen...
ben ik versterking gaan halen.
Binucci, die net als ik kanaalpinner is.
En Fenestrelle, die sluiswachter is.
Wij maken proces-verbaal op.
Het is ten strengste verboden...
het openen en sluiten van de kanaaldeuren te belemmeren.
Artikel 82 van de conventie.
Een proces-verbaal? - Naam, plaats en datum van geboorte.
Dat gaat u me toch niet aandoen? - U weigert dus?
Pas op, de wet staat aan mijn kant.
Een proces-verbaal? Voor mij?
Wacht!
Dat hangslot was niet voor u bestemd. Ik zweer het!
Dat was voor die mensen die met een valse sleutel over het domein lopen.
Een valse sleutel! Hoor je dat, Binucci?
Is dat alles wat u kon uitvinden? - Dit is het bewijs.
Bewijsstuk. Nog bewijzen?
Het boekje dat ik heb afgenomen van de bendeleider, een onderwijzer.
Bewijsstuk.
Mijn verslag, voor uw administratie.
In beslag genomen.
En dan is er vooral mijn proces-verbaal.
In beslag genomen.
De sleutel van het hangslot ontbreekt nog.
Hier is hij. - Bedankt.
Tot uw dienst, heren.
Alles is toch reglementair, hé? - Kijk hier nu eens.
In een officieel verslag bekent u... - Wat dan?
U bekent dat u een ketting en een slot aan een officiële deur hebt bevestigd.
Wat gaat u nu doen?
Stil, Mastoc!
Hij ziet er heel aangeslagen uit.
Misschien kunnen we voor deze keer... - De wet is de wet!
Tenzij...
Alle bewijsstukken moeten vernietigd worden.
Ik kan die verantwoordelijkheid niet nemen.
Ik kan dat wel.
Als uw pet u lief is, moet u dat onmiddellijk doen!
Vooruit, verscheur maar alles.
Ziezo, het is gebeurd.
In kleinere stukjes. - Zo dan?
Nog kleiner. - Wacht even!
Zo zult u als bewaker heel veilig zijn.
Mastoc! Vangen!
Geef hier, Mastoc!
Stil, Mastoc.
Braaf, Mastoc, geef hier.
Het probleem is opgelost.
Jullie zouden toch beter niet meer langs daar gaan.
Zelfs met jullie toestemming...
zou ik daar nooit meer durven komen.
Ik ben zeker dat ik zou flauwvallen.
Wees gerust, vanaf nu komen we met de wagen.
Zoals oom Jules? - Ja, zoals oom Jules.
Hebt u het grote lot gewonnen?
Joseph zal een academische titel krijgen.
Hij zal les geven in de derde klas, en verdient 22 frank per maand meer.
Ga eens de flessen van oom Jules halen.
Meneer Joseph, wijn doet niemand kwaad.
U drinkt hier altijd water uit de put. Weet u wel wat daar in zit?
Water uit de hemel.
Water dat gezuiverd is door de zon.
Ik ben zeker dat u er ook een tiental zwarte spinnen in vindt.
Een paar hagedissen...
en een hele paddenfamilie.
Putwater, is een aftreksel van paddenpis.
Wat die alcohol met je gezondheid doet...
Je verveelt me, Joseph!
De tijd gaat voorbij...
en laat het levensrad draaien zoals het water de molen laat draaien.
Vijf jaar later.
Ik stapte achter een zwarte koets waarvan de wielen zo hoog waren...
dat ik de hoeven van de paarden zag.
Ik was in het zwart gekleed en Pauls handl hield met alle kracht de mijne vast.
We namen voor altijd afscheid van onze moeder.
Jarenlang, tot we mannen waren, hadden wij niet de moed om over haar te spreken.
Dan is de kleine Paul groot geworden. Hij had een zijden baard.
In de heuvels, waar hij nooit wilde weggaan, hoedde hij zijn geiten.
Hij was de laatste schaapherder van Virgile.
Maar op 30 jaar, is ook hij verdwenen.
Lili wachtte reeds jaren op hem op het kerkhofje van La Treille...
onder een groep eiken.
In 1917, in een donker bos in het Noorden...
had een kogel frontaal zijn jonge leven doorboord.
Hij stierf op bosjes bevroren planten, waarvan hij de naam niet kende.
Zo is het leven van de mens.
Wat vreugde die snel wordt uitgewist door momenten van onvergetelijk verdriet.
Het is niet nodig om dit aan de kinderen te vertellen.
Daar is ze. Heb je haar gezien?
Heb je haar zien ronddraaien, Pomponette?
Kreng, slet...
Tien jaar later stichtte ik een filmmaatschappij.
De onderneming werd een succes.
In mijn geliefde Provence wilde ik een filmstad maken.
Mijn notaris zocht een groot domein om dit project uit te bouwen.
Hij vond wat hij zocht terwijl ik in Parijs was.
Per telefoon informeerde hij me over zijn ontdekking.
Hij was zeer enthousiast en ik wist dat hij eerlijk was.
Ik kocht het domein dus zonder het gezien te hebben.
Acht dagen later ging ik samen met mijn filmploeg het beloofde land in bezit nemen.
Het was geen historisch monument...
maar het immense woonhuis van een rijke burger uit de tijd van Napoleon.
Nauwgezet volgde ik de geboorte van mijn grote onderneming...
toen ik in de verte een rij heesters zag.
Mijn adem stokte...
en zonder te weten waarom begon ik te lopen door de weiden en de tijd.
Pas toen ik over de haag keek herkende ik het kasteel.
Het kasteel van de angst,
de angst van mijn moeder.
Daar was het. Het kanaal uit mijn kindertijd.
Langzaam volgde ik opnieuw mijn vakantieweg van kleine jongen...
en de schaduwen van het verleden vergezelden mij.
Aan het einde van de muur, tegenaan het kanaal, bevond zich de zwarte deur.
De deur die zich niet wilde openen naar de vakantie.
De deur die mijn vader vernederde.
Het leek of ik vrijer kon ademen...
dat de slechte geesten afgeweerd waren.
Maar aan de andere zijde van de tijd...
stond reeds jarenlang een mooie, bruine dame...
die nog steeds de rode rozen van de koning tegen haar fragiele borst drukte.
Ze hoorde de kreten van de bewaker en de schorre adem van de hond.
Bleek, bevend, en voor altijd ontroostbaar...
Ze wist niet dat dit het huis van haar zoon was.